Make your own free website on Tripod.com

[Holland tour 2002]

A review of the concert in a Dutch newspaper:

(Recensie Groninger Dagblad/Drentse Courant 19-11-2001)

Waarom Pink Floyd wel en Manfred Mann's Earth Band niet?

Gebeurtenis: optreden Manfred Mann's Earth Band, met Noel McCalla/zang, Mick Rogers/gitaar en zang, Manfred Mann/toetsen en zang, Steve Kinch/basgitaar en Pete May/drums.

Tijd en plaats: vr 16 nov in zaal Bruinsma Stadskanaal.

Het was als een dreun in mijn gezicht, dat ene zinnetje. 'Manfred Mann's Earth Band speelt in zaal Bruinsma in Stadskanaal'. Beter kan de teloorgang van een band niet worden gedemonstreerd, denk je dan al snel. Om je vervolgens te realiseren dat zo'n zinnetje extra pijn doet omdat de Earth Band gedurende een groot deel van de jaren zeventig tot je favoriete bands behoorde. Een band die met albums als Solar Fire, Nightingales & Bombers en vooral The Roaring Silence symfonische pop en jazzrock combineerde tot een spannend en mysterieus geluid. Zo'n band wil je niet in zaal Bruinsma in Stadskanaal zien, zo'n band had je in Ahoy' willen zien.

Het werd dus toch zaal Bruinsma in Stadskanaal, pak 'm beet 25 jaar te laat. Maar beter laat dan nooit, ook hier. Oók als je weet dat je naar een band kijkt, waarvan de originele leden op anderhalf na (gitarist Mick Rogers verliet de band na de opnames van Nightingales And Bombers in 1975 om in 1983 weer op het oude nest terug te keren) allemaal verdwenen zijn. Oók als je de karakteristieke zang van Chris Thompson mist, ook al doet Noel McCalla (ex-Moon, -Mezzoforte en -Sniff & The Tears) zo z'n best. Zijn typische rockstem heeft in iedere geval een betere houdbaarheid dan de stem van gitarist Mick Rogers, die tot zijn vertrek in '75 altijd de zanger van de Earth Band is geweest, maar in Stadskanaal liet horen dat met de jaren ook de gebreken komen. Niet op gitaar overigens, laat dat duidelijk zijn. Zoals Manfred Mann zelf uit zijn batterij aan keyboards en synthesizers óók nog immer die magische klanken weet te halen, die je vijfentwintig jaar terug zo meesleepten.

Jeugdsentiment? Ook ja, maar waarom daar geringschattend over doen als je moet constateren dat Mann op het podium nog makkelijk anderhalf uur weet te boeien? En dat is minstens een uur langer dan heel veel eigentijdse, zogenaamd belangrijke, bandjes. Goed, je moet van orgels, piano's en moog synthesizers houden - Manfred Mann is zo ongeveer de eerste rockmuzikant die volop gebruik maakte van de moog. Maar met nummers als Father Of Day, Father Of Night en natuurlijk Blinded By The Light, respectievelijk geschreven door Bob Dylan en Bruce Springsteen, bewees hij wel a) dat hij een uitstekende smaak had en b) je ook werk van singer/songwriters een heel eigen draai kunt geven.

Die nummers blijken anno 2001 nog heel goed mee te kunnen. Dat had ik ook graag van Spirits In The Night gezegd, maar Mann vertikte dat te spelen omdat tijdelijke drummer Pete Way het niet onder de knie had. Ook andere klassiekers als Waiting For The Rain, het intieme Questions en For You bleven achterwege; maar voor de rest had de spotter van hits niet veel te klagen: Don't Kill It Carol kwam voorbij evenals die twee succesnummers van het live- album Watch, Davy's On The Road Again en The Mighty Quinn. Ook al van Dylan, trouwens.

Vreemd eigenlijk, als je bedenkt dat Manfred Mann met titels van anderen zijn grootste hits had, terwijl hij zelf ook uitstekende nummers schrijft. Dat doet hij nog steeds, al is zijn productie afgenomen en gaat ie de laatste jaren steeds meer de kant van de wereldmuziek op. In Stadskanaal liet Mann daar weinig of niets van horen, want op het podium heeft de MMEB vooral bestaansrecht als ooit volop geprezen rockband. En misschien, heel misschien, als Mann het showelement weer terugbrengt en de stille, donkere momenten op het podium - waarin hij in zichzelf opgaat met subtiele tussenmuziekjes - nou eens aankleedt met vloeistofprojecties en leuke filmpjes op de achtergrond; misschien mag hij dan nog eens in Ahoy' spelen. Ik bedoel, waarom Pink Floyd wel en Manfred Mann's Earth Band niet?

Gert Meijer